سخنان اندک.

به نام خدا

میخوام دوباره چندتا حرف هرچند کوتاه راجع به این چند مدت و سال تحصیلی داشته باشم...

امسال سال خیلی خیلی خوبی بود خداروشکر،اما از اونجایی که معنای هر کلمه در نزد هر فرد متفاوته،ممکنه این《خوب》که من میگم در نظر یکی دیگه فاجعه باشه.

امسال با کسی دوست صمیمی جون جونی نشدم،نه اونقدر که دم به دیقه باهاشون در تماس و ارتباط باشم ولی تونستم از لحاظ ارتباط اجتماعی،کمی رشد کنم...

امسال یکم پشت صحنه ماجرا خراب بود،یعنی درهم بود،امسال فهمیدم شب نخوابیدن و خسته شدن و به اصطلاح یه فروپاشی نسبتا کوچیک یعنی چی،فروپاشی هم چندان بزرگ نبود ولی به دلیل بی برنامه بودن اوایل سال،آسیب هایی بهم وارد شد که فقط تو پشت صحنه نمایان بود.

تو طول سال خصوصا پاییز،فشار شدیدی رو محتمل شدم که الان با خنده نگاه میکنم بهش و میبینم در اون لحظه بزرگ بوده ولی بزرگیش از تحلیل های توخالی ذهن من بوده. و همه اون سختی ها از جانب خودم بود و مقصر هم خودم بودم با یه اشتباه کوچیک که یه اثر پروانه ای داشت.

شاید بشه گفت خداوند رو ذره ای،بهتر شناختم،بیشتر مواقع وقتی به وصف خداوند میرسم نمیدونم چطور چه چیزی رو بیان کنم و این بخاطر عظمت وجود پروردگار هست🥲

یه موضوع مهم دیگه که بیشتر بهش توجه کردم،زمان بود...

گاهی اوقات موقع درس خوندن تایمر میذاشتم تا مثلا تو اون بازه زمانی اون مبحث رو بخونم،بعضی وقت ها که میخواستم یه مبحث اضافه تر تو اون تایم بخونم،تایمر رو قطع میکردم و میخوندم و دوباره استارت میزدم(به اصطلاح زمان خریدن...) و سوالی که بارها موقع این کار به ذهنم می‌رسید این بود که با عمر و زندگیت چی؟با اون هم میتونی این کار رو کنی؟ میتونی زمان رو متوقف کنی و چند دقیقه،چند ساعت،چند روز بیشتر استفاده کنی از زندگیت،بیشتر علم آموزی کنی،بیشتر مفهوم زندگی رو درک کنی و بعد دوباره ادامه بدی؟ پاسخ نه بود...

با این تفاوت که تایمر زندگی مون زمان نامشخصی داره و با خودمون که رودربایستی نداریم.. ممکنه چند ساعت دیگه،چند روز دیگه و چند هفته دیگه سوت پایانش به صدا در بیاد؛)

شاید چند وقت دیگه موقع خوندن این متن به خودم بخندم ولی خب، آدم است و سیر تکاملش دیگر...

تهش هم،به رسم یادداشت های یهویی و گاهی درون مدرسه ای،خدا رو بابت تمامی نعمت ها شکر، که تمامی رازهای پشت پرده ها و غم های حبس شده در سینه ها رو میدونه... خدایا شکرت:)